Wat? Alweer in Noorwegen?

Jawel, ik ben weer in Noorwegen. Speciaal overgevlogen om de tentoonstelling Holland in Hardanger in te richten. Daarover later meer. Nu alleen een korte sfeerimpressie van het inrichten van de tentoonstelling in het Hardanger Folkemuseum te Utne. Collega beeldend kunstenaar Els Geelen en ik zijn hier bezig de tentoonstelling samen te stellen met 35 werken van 9 Nederlandse kunstenaars. Els delibereert hier met museummedewerkster Helena Kjepso over de tekst die bij de ingang van de expositieruimte zal worden aangebracht. We sjouwen lang rond om alle werken een goede plaats te geven. Uiteindelijk valt dan toch weer alles op zijn plaats. We creëren een rustige, museale tentoonstelling met hier en daar een speels, verrassend element. Na een lange dag rijden we moe maar voldaan op huis aan. Woensdag gaat de technische dienst van het museum alles ophangen en uitlichten, maar ik zal er zeker zelf bij zijn om assistentie te verlenen en een oogje in het zeil te houden.

Tentoonstelling Komplizen

De tentoonstelling Komplizen/Accomplices tijdens de Ostrale 2013 in Dresden is inmiddels voorbij. Mitsy Groenendijk en Anya Janssen stelde een tentoonstelling samen waarvoor 100 Nederlandse kunstenaars een afbeelding met een hand erop maakten. De tentoonstelling was met meer dan 8000 bezoekers een groot succes. Een impressie van de tentoonstelling vind je hier. De tentoonstelling reist door, volgend jaar is hij als Komplizen/Accomplices II te zien in Nederland. Eerst in Tetem Kunstruimte te Enschede en later in Kunstlab Deventer.

Een tentoonstelling in opbouw

Het is zover, de tentoonstelling "Interlokaal" is bijna klaar! Gisteren hebben Willem Harbers en ik de hele dag onze tentoonstelling opgebouwd. De onderdelen van de beelden van Willem zaten in grote kisten en ik vervoer mijn schilderijen altijd in bubbeltjesplastic. Eerst  hebben we alles uitgepakt. Daarna hebben we de onderdelen van zijn beelden ter plekke gemonteerd en mijn schilderijen opgehangen. We hebben de plaatsing van de beelden en schilderijen zorgvuldig op elkaar en op de expositieruimte afgestemd om een afgewogen, soms spannend en soms onverwacht, harmonieus resultaat te bereiken. Dat kunnen we erg goed omdat we beiden veel ervaring hebben met het inrichten van tentoonstellingen. We hebben eenzelfde visie op hoe een expositie eruit moet zien en ik kan niet anders zeggen dan dat de samenwerking perfect verliep. Het resultaat is er werkelijk naar. 

Ons werk past ook erg goed bij elkaar. Het is zorgvuldig gemaakt met een grote aandacht voor de vorm, het heeft iets speels en verrassends en er zit in ons werk een vervreemdend element. Nou ja, kom zelf maar kijken op de de Van Weerden Poelmanlaan 4 te Amstelveen. De komende twee weekeinden zijn we open van 12.00 tot 19.00 uur. Morgen, zaterdag 1 juni, opent Els Drummen van het Cobra Museum voor Moderne Kunst onze tentoonstelling om 15.00 uur. Wees van harte welkom.

Dan ga ik nu weer snel naar Amstelveen om her en der een muurtje bij te witten, de belichting af te maken en een prijslijst te maken. Zodat alles er morgen pico bello uitziet.

Alles nieuw

Alles nieuw, of althans bijna alles! Zaterdag gaat onze tentoonstelling "Interlokaal" open in Amstelveen. Mijn vriend en collega Willem Harbers laat daar een aantal nieuwe beelden zien. En zelf kom ik met een geheel nieuwe collectie schilderijen. Nieuw en anders dan voorheen! Ik denk dat er minstens twaalf nieuwe werken op linnen komen te hangen, plus een aantal recente gouaches en misschien wat oudere schilderijen. Op de foto een detail van een groot schilderij in een onaf stadium. Gisteren heb ik het schilderij voltooid, vandaag ga ik er nog goed naar kijken en hier en daar een laatste verandering aan brengen om een optimale balans tussen de kleuren te krijgen. Ietsje lichter hier, beetje voller daar, links in de hoek nog een likje verf om de kleur wat op te hogen. Van die dingen. Later in de week kan ik het doek dan monteren in de lijst.
Voor mij wordt het in ieder geval een bijzondere tentoonstelling met al die nieuwe, maar vooral ook andersoortige schilderijen. Ik ben heel nieuwsgierig naar hoe ze met elkaar harmoniëren in de grote expositieruimte aan de van Weerden Poelmanlaan 4.
Als kunstenaar kun je je voortdurend blijven ontwikkelen en ik prijs mij ook vandaag weer gelukkig met mijn boeiende en prikkelende werk.
Iedereen is van harte welkom om het resultaat te bekijken.

Ook zwanger!

Over bevallingen gesproken, ik ben ook zwanger. Zwanger van een nieuwe tentoonstelling waarin ik recente schilderijen laat zien. Samen met beeldhouwer Willem Harbers ga ik exposeren in een mooie ruimte in Amstelveen. Els Drummen, conservator van het Cobra Museum voor Moderne Kunst, opent de tentoonstelling op 1 juni om 15.00 uur. Voor meer details en het programma klik hier: http://www.pauldikker.nl/exposities.htm. De gedrukte uitnodigingen zijn inmiddels binnen en volgende week ga ik ze versturen.
Vandaag heb ik vast drie schilderijen ingelijst, mijn bijdrage voor de tentoonstelling in Dresden afgewerkt en geschilderd aan een groot werk dat ik nog hoop af te krijgen. Ik ben dus alle dagen op mijn atelier en  tamelijk onbereikbaar voor mijn familie en vrienden. Excuus, na de opening ben ik weer sociaal!

Twee bevallingen in Oslo!

Zo, ik ben weer terug uit Oslo. Vrijdagmorgen vloog ik daarnaar toe om de wereldpremière bij te wonen van de Opera Khairos, waarvoor mijn vriend Knut Vaage de muziek schreef. Hij is er jaren intensief mee bezig geweest en we hebben er vaak over gesproken. Het was een feest om erbij te zijn en ik heb genoten van de mooie eigentijdse muziek en de prachtige beelden. 

Het was fijn om, zoals afgesproken, Martha Bronder in de pauze te treffen, de Cultureel Attachée van de Nederlandse Ambassade in Noorwegen. Zonder haar was ik waarschijnlijk nooit in Noorwegen terecht gekomen en ik heb sinds onze eerste ontmoeting altijd een heel waardevol, warm en vriendschappelijk contact met haar gehad. 

Ook Bjørn Sortland, met wie ik in 2010 samen het boek 'Alt det som er' maakte, was uit Bergen overgevlogen om erbij te zijn. Het was leuk om hem weer te zien en de volgende dag samen het nieuwe Astrup Fearnley Museum voor Eigentijdse Kunst te bezoeken. Bjørn vertelde me nog dat ons boek voor Noorse begrippen zo'n succes is en dat de uitgeverij er een app van wil maken. Ons boek zou dan in verschillende talen beschikbaar komen voor mobiele telefoon en tablet. 

En Knut Vaage? Die liet afgelopen vrijdag niet alleen zijn opera het daglicht zien, maar werd diezelfde nacht nog vader van een zoon. Twee maal gefeliciteerd Knut. Gratulerer!

Ik breek door

Zo voelt het. Ik breek door, door mijn eigen grenzen heen. In de veilige beslotenheid van mijn atelier heb ik eergisteren een nieuw schilderij opgezet, anders dan alles wat ik ooit heb gedaan. Nou ja, misschien niet helemaal, sinds vorig jaar is mijn werk eigenlijk al aan het veranderen. Maar nu ben ik toch wel heel geconcentreerd en verfrissend aan het werk. Ik kan niet wachten om verder aan dit nieuwe schilderij te werken, maar de verf moet eerst drogen.

Twee weken geleden hield ik nog een lezing over mijn werk, iets dat ik bij gelegenheid wel vaker doe. Ik vertel dan over mijn uitgangspunten en bespreek het schilderij als een totaliteit van beeldende elementen. Elke keer realiseer ik me dan dat ik mezelf beperk, in die zin dat ik maar een bescheiden arsenaal gebruik van het oneindig aantal beeldende mogelijkheden dat er is. Nu is dat ook weer niet zo gek. Want juist in en door die beperking van middelen onderscheidt de ene kunstenaar zich van de andere. Daarom herkennen we kunstwerken en kunnen we ze toeschrijven aan een specifieke maker.

De uitdaging van het kunstenaarschap is om nieuwe mogelijkheden te onderzoeken en nieuwe wegen in te slaan, en tegelijkertijd jezelf te blijven. Veranderen is moeilijk en ook een beetje eng misschien. Je moet oude kaders loslaten terwijl je nog niet weet welke nieuwe daar precies voor in de plaats komen.

Zonder een bepaalde mate van openheid, lef en zelfvertrouwen verandert er nooit iets. Dat zou het leven knap saai maken. Ik zie het liever als een avontuur. Daarom spoed ik mij vandaag weer naar mijn atelier!

In actie

Gisteren heb ik weer de hele dag aan mijn nieuwe schilderij gewerkt. Alles staat er op, vanaf nu is het een kwestie van verder op kleur brengen, verfijnen en afstemmen op elkaar. Ik denk dat ik de berg op de achtergrond toch aanmerkelijk lichter ga maken, en misschien ga ik het grondvlak ook wel een andere kleur geven. Afijn, ik ben nog wel een tijdje bezig met dit heel bewerkelijke schilderij. Vanmiddag weer naar mijn atelier. Later meer.

Aanbieding: AKS 6 te koop

Dit schilderij maakte ik vorig jaar in Noorwegen. Het is voor mij een bijzonder schilderij omdat er een gebouw op staat, frontaal geplaatst temidden van paarsblauwe bossages. De oranjebruin gekleurde lucht geeft het schilderij een ruimtelijke werking. Wat is dit voor gebouw? Is het bewoond? Heeft het een speciale geschiedenis? Of staat er binnenkort misschien iets te gebeuren?

Het schilderij AKS 6 is 40 x 30 cm groot, gemaakt met acrylverf op linnen en heeft een lichtgekleurde baklijst. Nu Euro 975 inclusief btw (normaal 1200)! Voor de snelle beslisser!  Stuur een mail naar info@pauldikker.nl

Aan het werk in een nieuw atelier!

Na de jaarwisseling had ik mij voorgenomen om een atelier buitenshuis te zoeken. Dat is snel gelukt!

Van een heel aardige kennis uit de wereld van het vastgoed mag ik een leegstaande kantoorruimte gebruiken zolang die niet verhuurd of verkocht is. Ik heb er mijn intrek genomen en ben onmiddellijk met twee nieuwe schilderijen begonnen. De ruimte is groot en licht en stelt mij in staat om ook grotere schilderijen te maken. Een internetverbinding heb ik er niet, dus het kost wat meer moeite om blogjes of e-mailberichten te schrijven. De beeldpraats gaan intussen gewoon door en iedere 15de van de maand is er een nieuwe beeldpraat te lezen op waw-beeldpraat.blogspot.nl.  

Niettemin zal ik de komende tijd ook proberen met wat meer regelmaat een blogje te publiceren, waarin ik bijvoorbeeld de vorderingen van mijn schilderijen laat zien. 'Work in progress', zoals dat heet.

Beeldpraat 12. Maria Thijssen over Hoog gebergte

Life is a journey, zei Keats geloof ik, of Yeats, daar wil ik van afwezen. Terwijl je onderweg bent sta je hier meestal niet zo bij stil. Aan het einde weet je pas dat je een reis hebt gemaakt. Dan zwijg je, adem je, en ben je je bewust van het heelal, de draaiende aarde, de tijd. Alsof de knip van de engel ineens ongedaan wordt gemaakt en je ineens alles weer ziet en weet.

Niet dat ik dit uit ervaring vertel, ik weet het uit de literatuur. En ik stel het me zo voor. Soms kom je bij toeval op een plaats waar het plafond van je schedel een stukje omhoog gaat, zodat je je ineens van alles gaat voorstellen. Inspiratie, noemen ze dat.

We komen uit een dicht en donker bos. We klimmen. In de buurt van de boomgrens wordt de lucht steeds ijler. Dan staan we bovenaan een bergpas en kijken er overheen. Een doodstil landschap, twee bergtoppen priemen de lucht in, als de borsten van een geharnaste godin.
We hebben over uitgestrekte vlaktes gelopen, door dorpen waar de hitte de mensen binnen hield, langs de zee, langs machtige fjorden, we hebben de zon op zien komen en onder zien gaan en de kleuren van de nacht gezien. Het hoofd altijd vol van het landschap wijd en zijd.

Nu is er ruimte. Een diep en eeuwig blauw. Er is maar weinig leven op deze plaats en toch is het leven nergens zo indringend prachtig. Hoger kunnen we niet komen, op onze vermoeide benen. Het is het einde van de reis.

Maria Thijssen is dirigent, pianist en schrijver.

Kunstenaar van de maand

De komende maand ben ik op de website www.arttown.nl aangewezen als kunstenaar van de maand. Dat is leuk want de site van Arttown wordt veel bezocht. Arttown is namelijk een nieuwe Nederlandse  kunst- en cultuursite en biedt per stad een overzicht aan culturele locaties en evenementen. De makers hebben de ambitie om uit te groeien tot de grootste en meest gebruiksvriendelijke kunst- en cultuursite van Nederland.

Mijn nieuwe schilderijen zijn daar te zien maar staan inmiddels ook op mijn eigen website. Klik hier om ze direct te bekijken. Zoals onmiddellijk opvalt zijn ze anders dan voorheen. Het afgebeelde schilderij doet mij zelf denken aan een muzikale symphonie. Het ís dat ik zo aan het einde van het jaar allerlei administratieve werkzaamheden moet verrichten, maar het liefst zou ik weer snel verder werken aan mijn nieuwe serie schilderijen.

Terug in Amsterdam

Jullie hebben ongetwijfeld gemerkt dat het stil was op mijn blog. Wegens familieomstandigheden ben ik voortijdig teruggekeerd uit Noorwegen. Daar heb ik zes schilderijen kunnen voltooien en een zevende schilderij zal ik hier in Amsterdam afmaken. Over enkele weken zal ik ze laten fotograferen en publiceren op mijn website en op facebook. Het was weer een zeer inspirerende tijd in Noorwegen, waar ik de herfst volop heb beleefd. Ik weet niet of je van de natuur kan zeggen dat zij mooi is. Soms kan zij ook heel wreed zijn. De natuur ís er gewoon, onafhankelijk van wat wij ervan vinden.

Nieuwe beeldpraat

Vandaag verscheen een nieuwe beeldpraat, geschreven door Tim Heemskerk, leerling tweede klas Atheneum aan het Mendelcollege. Tim schreef een heel leuk verhaal bij mijn schilderij Gesteldheid.
De beeldpraats zijn voortaan te lezen op een apart blog, klik op waw-beeldpraat.blogspot.com.

Op bezoek bij Knut Vaage

Gisteren heb ik mijn vriend Knut Vaage (www.knutvaage.com) opgezocht in zijn cabin. Knut is een gepassioneerd en succesvol componist van contemporaine muziek die veel van zijn composities in opdracht maakt. Zijn composities worden in de hele wereld uitgevoerd. Volgend jaar gaat een grote opera van hem in première in het nieuwe, prachtige operagebouw in Oslo. Zijn cabin ligt nogal afgelegen, hij heeft er geen internetverbinding en hij gebruikt het vooral om zich terug te trekken uit de stad en zich op zijn werk te richten. Dat kan ik goed begrijpen. De reis er naartoe was lang, zo'n tweeëneenhalf uur rijden langs de fjord op verschrikkelijk smalle en kronkelige wegen, en een half uur met de boot. Maar het was de moeite waard, Noorwegen is zo mooi.

Eigenlijk zouden we gaan vissen maar uiteindelijk kozen we voor een wandeling in het bos. Knut en ik kennen elkaar al vanaf mijn eerste bezoek aan Noorwegen. Sindsdien volgen we elkaars werk. Hij heeft verschillende tentoonstellingen van mij bezocht en ik heb geregeld premières en andere uitvoeringen van zijn composities bijgewoond. We hebben veel gemeenschappelijk en we zijn allebei min of meer 'workaholic'. Het was goed om met elkaar van gedachten te wisselen over de betekenis van inspiratie, een leven mét of zonder kunst en over de vraag of je als kunstenaar al dan niet moet streven naar de puurheid van een kunstwerk. Onderweg kwamen we een Pool met een hengel tegen en een plastic zak vol vers gevangen vis.
's Avonds was ik bij het openingsconcert van de Volksmuziekweek in Kvinnherad waar de nieuwste compositie van Knut, 'I vrimmelen', zijn wereldpremière beleefde. Bijzonder dat deze eigentijdse reconstructie van oude liedjes en wijsjes uit de streek in een traditionele context van een volksmuziekfestival toch wordt uitgevoerd en gewaardeerd in Noorwegen. Op de foto hieronder bedankt Knut het orkest.

In de stikdonkere nacht namen we afscheid aan de kant van de weg, elkaar succes wensend met het werk en hopend op een spoedig weerzien. Het was een mooie, waardevolle dag.

Beeldpraat verplaatst!

Hé, het is vandaag de 16de van de maand en er staat geen nieuwe beeldpraat op deze pagina? Dat klopt! De rubriek Beeldpraat publiceer ik vanaf heden op een apart adres zodat al de beeldpraats onder elkaar staan en gemakkelijk zijn terug te lezen. Nieuw adres: waw-beeldpraat.blogspot.com, ook te vinden als aparte knop in de menubalk van mijn website www.pauldikker.nl.

Op deze pagina blijf ik gewoon de nieuwste ontwikkelingen aankondigen en plaats ik regelmatig andere stukjes tekst. Ook blijf ik hier mijn foto's publiceren van het mooie landschap in Noorwegen, van tentoonstellingen en nieuwe schilderijen. En af en toe bied ik hier tegen een gereduceerde prijs een werkje aan voor de snelle beslisser, degene die het eerste reageert. Alles blijft dus bij het oude, alleen de beeldpraats staan voortaan ergens anders.

"Doe maar", zei Wim

Opnieuw een schitterende dag met temperaturen boven nul. "Wat vind je Wim, moet ik weer naar buiten?" "Doe maar, nu is het nog mooi, één fikse wind en al de mooi gekleurde herfstbladeren waaien van de bomen." Dus ik ben er vanmiddag weer op uitgetrokken. Het was moeilijk een goed pad te vinden en ik kwam terecht in een heel drassig en zompig gebied waar ik af en toe behoorlijk in wegzakte. Geregeld moest ik een waterstroompje oversteken, springend van steen tot steen. Mijn bergschoenen hebben het weer flink te verduren gehad, maar daar zijn ze voor gemaakt. 

Tijdens zo'n wandeling schiet er van alles door je hoofd. Ik dacht eraan hoe leuk ik het eigenlijk vind dat ik afgelopen week ook nog een groot schilderij heb verkocht. Aan een ouder echtpaar dat in hun hele leven nog nooit eerder een echt kunstwerk had aangeschaft. Vorig jaar hadden ze mijn schilderij voor het eerst gezien en ze konden het niet uit hun hoofd zetten. Het bevestigt mij in mijn standpunt dat goede kunst altijd overtuigt en enthousiasmeert en dat iedereen in potentie voor schoonheid ontvankelijk is. Ik prijs mij dan ook gelukkig dat mijn werk weerklank vindt onder brede lagen van de bevolking, en dat ik voor de waardering ervan niet afhankelijk ben van het zuinige exclusivisme van een modieuze kunstelite. Zoals mijn motto luidt: 'Kunst voor alle mensen'. 

Hardanger Open

Afgelopen weekeinde waren er Open Ateliers in heel Hardanger. Ik kan niet zeggen dat het echt storm liep, maar de mensen die mij hier bezochten, waren wel serieus geïnteresseerd. Ik kreeg veel leuke reacties en het onderstaande schilderij uit mijn serie Ålvikse Koffer Schilderijen verkocht ik aan een aardige mevrouw die er onmiddellijk voor viel. Leuk is het toch wanneer een schilderij zo tot de verbeelding spreekt van iemand die mijn werk niet eerder heeft gezien.

De helft van deze afgelopen maart gemaakte serie is al verkocht. Ik heb ook nog een soortgelijk schilderij, iets spannender van kleur misschien met de blauwe voorgrond en de egaal groene lucht.

Iemand belangstelling? Specificaties: AKS nr. 5, acryl op linnen, 40 x 30 cm, 2012. Inclusief elegante baklijst in gebroken wit. In de nasleep van 'Hardanger Open' tijdelijk voor slechts 975 euro inclusief btw. Betalen in termijnen is mogelijk. Bij interesse klik op info@pauldikker.nl of stuur een berichtje via Facebook of Twitter.

Nu ga ik weer verder want mijn nieuwe schilderijen hangen met opgetrokken wenkbrauwen aan de wand, mij vragend om snel voltooid te worden.

Het moest van Wim

Gisteren had ik tot 3.00 uur 's nachts opgewonden gewerkt aan een nieuw schilderij, waardoor ik vanmorgen een beetje moe mijn atelier moest inrichten en schoonmaken voor de open ateliers in Hardanger dit weekeinde. Vanmiddag wilde ik eigenlijk weer doorgaan met mijn schilderij, maar collega-schilder en vriend Wim vond pertinent dat ik naar buiten moest. "Het is echt maar één dag mooi weer deze week en volgende week zijn de herfstkleuren voorbij." Ik had er helemaal geen zin in maar ik wist dat hij gelijk had. Ik heb mijn bergschoenen aangetrokken en ben naar een plek gegaan waar ik met mijn auto een eind de bergen op kon rijden.

De weg ging steil omhoog en op een gegeven moment kwam ik bij een hek met een waarschuwingsbordje erop bevestigd. Mocht of kon ik hier niet verder rijden zodat ik straks meer tijd had om te voet omhoog te klauteren? Vorige week had ik al een keer achteruit een berg moeten afrijden omdat ik boven niet kon keren. Wat zou dit bordje nu betekenen? Tot mij inviel dat het waarschijnlijk een waarschuwing was voor het hek zelf! Ik ben maar koelbloedig doorgereden tot het pad ophield. Te voet ging ik verder, de zon scheen en het was lekker weer met een temperatuur boven nul.

Wat was het prachtig. Heerlijk om buiten te zijn, te wandelen en een beetje om me heen te kijken. En dan te bedenken dat ik dat bijna had gemist. En dat we eigenlijk elke dag van alles missen omdat we maar op onze plaats blijven zitten en in onze eigen vertrouwde gedachtes blijven hangen. Met enige regelmaat bedenk ik weer dat ik meer moet 'bewegen'. Alleen al een simpele verandering van blikveld biedt een nieuwe ervaring van de wereld. Daarom ook ben ik zo graag hier. En ben ik hier vaak zo intens gelukkig.

Wij zingen het Wilhelmus!

Gisteravond vond in Galleri Puls onze finissage plaats. Het leek ons zinnig om een bijeenkomst te organiseren waarin we iets meer konden vertellen over ons werk en over de invloed van het Noorse landschap daarop. Er zou een muzikaal intermezzo zijn maar er bleek op zo'n korte termijn geen muzikant te vinden. Toen hebben Wim van den Toorn en ik uit volle borst twee coupletten van het Wilhelmus gezongen. De bekende Noorse kunstenaar Ida Helland-Hansen kan ook heel goed zingen en zij neuriede de tweede stem bij het laatste couplet. 

Vervolgens hadden we onder haar leiding een heel geanimeerd gesprek. Zij vroeg ons te reageren op haar stelling dat onze schilderijen nooit door Noorse kunstenaars gemaakt hadden kunnen worden. En wij spraken over onze werkwijze, over de betekenis van het concept in ons werk en over nog veel meer. Na afloop was er zelfs een glaasje wijn. 

Niet voor mij, want ik moest nog 30 kilometer terugrijden en alcohol in het verkeer is in Noorwegen strikt verboden. Dat begrijp ik wel, want de wegen zijn hier smal en gevaarlijk en de nachten zijn hier onvoorstelbaar zwart en donker. Er is geen verschil tussen het zwart van het asfalt en de steile afgrond naast de weg. De heldere lucht, de rotsige bergwand, de geheimzinnige bossages en de weidse fjord, alles is gehuld in het pikkedonker. Zonder de extra lampen waar veel auto's hier mee zijn uitgerust, zie je geen hand voor ogen.

Vandaag en morgen zijn de laatste dagen van onze tentoonstelling in Norheimsund. Intussen werk ik door aan mijn nieuwe serie schilderijen. Daarover later meer.

Sneeuw, regen en veel watervallen

Inmiddels ben ik hier nu anderhalve week. Mijn tentoonstelling in Galleri Puls in Norheimsund is vorige week geopend door Lars Erik Klafstad, de wethouder Kunst en Cultuur van de gemeente Kvam. Het werk van mij en Wim van den Toorn hangt er prachtig bij. Wat is het toch altijd opwindend om een tentoonstelling in te richten. We hebben onze schilderijen met veel ruimte opgehangen zodat ieder schilderij goed tot zijn recht komt op de mooie witte wanden van de galerie. Op Facebook heb ik al een aantal foto's gepubliceerd maar ik zal binnenkort hier ook enkele afbeeldingen plaatsen. Er is een mooi artikel in de krant verschenen dus ik hoop dat er veel bezoekers zullen komen kijken.

Gisteren was ik per boot op bezoek bij de de leider van Kunstnarhuset Messen die aan de overkant van de fjord woont. Ik maakte op de boot de bovenstaande foto waarop goed te zien is dat het in de bergen al sneeuwt. Hier beneden regent het bijna de hele dag, en niet zo zachtjes ook. Het water stort zich van de bergen af via talloze watervallen die spontaan ontstaan. 's Nachts word ik soms wakker van het gekletter van de regen op mijn raam. De komende dagen is er storm voorspeld.

Ik zit gelukkig binnen en ik ben begonnen met schilderen. Vanaf zondag heb ik drie nieuwe schilderijen opgezet. Heerlijk om de hele dag in mijn atelier te kunnen zijn, meestal zonder een enkele verplichting die de tijd begrenst. Geestelijk kom ik helemaal tot rust, ik voel me zo in mijn element hier op het atelier midden in de ruige natuur. Over mijn schilderijen schrijf ik nog niets, behalve dan dat ze heel anders worden dan voorheen.

Spannend!

Zo, het is weer tijd voor een nieuw blogje. De afgelopen maanden heb ik eigenlijk alleen elke maand een nieuwe beeldpraat op mijn weblog gepubliceerd maar nu zal ik weer regelmatig zelf een stukje schrijven.

Inmiddels ben ik in Noorwegen aangekomen, waar het veel regent, grijs en een stuk kouder dan in Nederland is. Onderweg zag ik de eerste sneeuw maar ik voelde mij onmiddellijk thuis in deze prachtige natuur. Voor mijn vertrek was ik enigszins gespannen omdat ik niet wist of ik alles wel in mijn auto zou krijgen. Ik ga hier namelijk niet alleen drie maanden werken, maar ik heb tegelijkertijd een expositie in Galleri Puls in Norheimsund. Ik heb zo'n veertig schilderijen bij me, groot en klein, ongeveer twintig lege doeken, en dan nog eens al mijn materiaal. Maar gelukkig ging alles er gemakkelijk in.

Mijn tentoonstelling is inmiddels geopend en ik hoop dat ik aan het begin sta van een nieuwe productieve werkperiode. Ik heb nog geen idee wat ik ga maken, het is net of ik helemaal leeg van binnen ben. Dat gebrek aan houvast vind ik zelf niet bepaald prettig maar het hoort wel bij het scheppingsproces. Vanuit die onbegrensde leegte gaat er de komende maanden ongetwijfeld iets gebeuren. Ik kan in deze fase niet meer doen dan het zoeken naar mijn concentratie en ik probeer me open te stellen voor de dingen die zich voordoen. Nu kan ik me nog nauwelijks voorstellen dat ik over drie maanden thuiskom met een serie nieuwe schilderijen. Maar dat gaat wel gebeuren. Spannend!

Beeldpraat 7. Rob den Boer over Zweem

Is het schilderij 'Zweem' van Paul Dikker werkelijkheid of slechts schijn? In het midden loopt een vrouw; zij is donker gekleed en volledig in gedachten verzonken. Haar schaduw lijkt haar de weg te wijzen, schuin tussen de donkere muren, die aan beide zijden het schilderij inkijken. De ommuring links doet bescheiden aan, maar is meermalen hoger dan de vrouw die er langs loopt. De massieve ronding ter rechterzijde toont maar een heel klein stukje van een enorm bouwwerk; het is van kathedraalsomvang. Daartussen lopen lucht en land vrijwel in elkaar over, de horizon vervaagt in een gelaagde mengeling van gele en groene tinten. Slechts de plint van het gebouw rechts zoekt aansluiting bij de kleuren van het licht.

Verder is het leeg tussen de muren. Of vergis ik mij? Wat zou er achter de massieve muur rechts kunnen zijn, waar de vrouw haast als vanzelf naar toeloopt? Misschien keert zij terug naar haar huis, dat zomaar in een hele gewone nieuwbouwwijk zou kunnen staan. De muren zijn relieken uit een ver verleden die hun glorietijd overleefden, doordat zij gebouwd zijn voor de eeuwigheid. De vrouw is er al zo vaak langs gelopen dat zij ze niet eens meer opmerkt. De zorgen van vandaag zijn veel belangrijker dan de toekomst van gekoesterde oudheden. Inmiddels hebben enige struiken zich tegen de linkermuur aan gevleid en zullen er langzaam, maar doordringend bezit van nemen. Totdat de dikke stenen van de muur elkaar niet meer kunnen vasthouden. Dan volgt redding of afbraak.

Alles dat van waarde is krijgt pas erkenning als het verloren dreigt te gaan. Tot zolang loopt de mens nietig tussen de muren door en spiegelt de megalomanie van hun schaal zich in het licht van de zon, die tegelijkertijd hun schoonheid bestraalt. De bolwerken uit het verleden vormen een visuele en inspirerende omlijsting van het leven van vandaag. Een zweem van de werkelijkheid wordt een moment van verstilling.

Rob den Boer is beeldend kunstenaar

Beeldpraat 6. Wim van den Toorn over Ook in dit afgelegen huis

Is het ochtend, is het avond of nacht? Als het ochtend is kijken we naar het eerste licht dat over de bergen verschijnt. Een heldere dag waarin het groen spoedig zal veranderen in blauw. De vogels beginnen de vochtige stilte te doorbreken met hun eerste kreten: ’benhier, gaap, benhier’. In de verte, de lichten. Ineens zullen ze doven. De mensen in het huis slapen nog maar niet lang meer. Iets heeft ze gisteren doen vergeten de vlag te strijken.

Als het avond is, of nacht, zien we het licht veranderen van blauw naar groen, het nachtlicht van het voorjaar. Donkerder wordt het niet, of toch, misschien nog iets. Morgen is vandaag. De scheiding is tijdelijk opgeheven. De stilte is onherroepelijk, de vogels hebben zich niet laten bedriegen. De verre lichten zijn nu niet nodig, maar ja, automatisch. In het afgelegen huis zijn de mensen naar bed, de vlag, ach, morgen misschien.

Wim van den Toorn is beeldend kunstenaar en woont in Noorwegen

Beeldpraat 5. Joan de Roos over Na vertrek

In eerste instantie lijkt me dit een schilderij om bij te zwijgen. Niks beeldpraat dus. Het schilderij heeft voor mij een hoog meditatief gehalte. Het straalt een enorme rust uit.  Anders dan op veel andere schilderijen van Paul komen er geen boten, mensenfiguurtjes of andere objecten voor op dit schilderij. Dus ook daar word je niet door afgeleid. Zelfs je fantasie komt tot rust.

Tot rust komen is iets heel anders dan mediteren, zo  heb ik ervaren. Tot rust komen is een geschenk, dat je kan overkomen als je rust “neemt”. Dat kan ook gebeuren als je mediteert. Maar het is geen wet dat je er op kunt rekenen. Bij het mediteren kun je tot de ontdekking komen dat je knap onrustig bent. 

Als ik over het schilderij “Na vertrek “ ga nadenken merk ik op dat er ook hier eigenlijk helemaal geen rust kan zijn achter de stilte die aan de oppervlakte zichtbaar is.  Nergens is zo veel onrust als in de zee en in wolken. Wie zou er graag uit een vliegtuig willen stappen om rustig in de wolken te gaan wandelen?  In een bos is meer kans om rust te vinden. Maar op schilderijen van Paul Dikker zie ik weinig bossen. 
Het schilderij suggereert, leegte,  rust en ruimte. Maar de vraag is: wat zie je niet? De kunstenaar zelf is onzichtbaar, maar heeft duidelijk niet stil gezeten. De wolken, zoals opgemerkt, zijn alleen schijnbaar rustig.  De kleuren suggereren ook rust, maar rechts wordt die rust doorbroken door een groene berg. Hé, juist daar zie ik toch een bos! Zou daar dan rust te vinden zijn?

Rust / onrust. Zo zou wat mij betreft de titel van dit schilderij kunnen luiden. De titel “Na vertrek” blijft dan alsnog intrigeren.  Want wie is hier nu zojuist vertrokken? Heeft God zich hier van zijn schepping afgekeerd? Is de schepper van het schilderij net op een boot afgevaren? Het is wel leuk als dat een raadsel kan blijven.

Joan de Roos (volgt de ontwikkeling van Paul al vele jaren en heeft verschillende schilderijen van hem in bezit)